Που όλα είναι ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, που κανένας λόγος δεν γίνεται πια για Παιδεία, Πολιτισμό, Εξέλιξη… που ακόμα και στα μπουζούκια δεν μπορεί κανείς να πάει [λόγω κρίσης ή υποκρισίας], έστω για να ακούσει στο τέλος του προγράμματος το ρεφραίν από τα «παραπονεμένα λόγια» ή το «ήτανε μια φορά μάτια μου» [στιγμή που ο τραγουδιάρης ή η τραγουδιάρα πάνε να πείσουνε τους πιωμένους πως έχουν και άλλα προσόντα. Κάνουν και κορώνες]…

Όλα είναι Οικονομία. Δικαίως θα πείτε. Χωρίς χρήματα τίποτα δεν γίνεται πια.

Θυμηθείτε πόσο πλούσιοι ήταν στην δεκαετία του ‘60 και του ‘70 οι γονείς μας. Πολλά λεφτά λέμε. Πως αλλιώς θα μεγαλώνανε 2 και 3 παιδιά. Σήμερα είναι αδύνατον να μεγαλώσεις και ο ίδιος [Είτε από έλλειψη χρημάτων, είτε από έλλειψη φτώχιας]…

Να θυμηθούμε επίσης πως οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου ήταν ζάμπλουτοι.

Οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι συνθέτες, οι άνθρωποι γενικά των Τεχνών…

Μετά ήρθαν τα χρόνια των μπουζουκιών και της σαπουνόπερας.

Πήγαινε ο τυπάς πρώτο τραπέζι πίστα γιατί τα κονόμησε στα καπνά ή στην επιχείρηση που επιδοτήθηκε από τον ΟΓΑ ή όποιον άλλο οργανισμό και «έπερνε» την καλύτερη για όλη τη νύχτα. Την άλλη μέρα στο χωριό ένοιωθε τόσο «ικανός» που και το καλημέρα που έβγαινε από το στόμα του είχε πίσω χιλιάδες σκέψεις ανεξέλεγκτης έπαρσης. Ήταν επιβήτορας και είχε και φράγκα.

Έβλεπε η ταλαίπωρη σύζυγος τη σαπουνόπερα που περιέγραφε τη σχέση του άντρα με την πρώτη ξαδέρφη του συνεταίρου του που τα «είχε» όμως με τον πατριό της παράλληλα και έλεγε μέσα της η ταλαίπωρη: «καλός είναι ο Μπάμπης μου τελικά, δεν έχει ούτε ένα εξώγαμο…»! Ήταν ευτυχισμένη κι ας έβλεπες μια θλίψη μόνιμη ανάμεσα στα φρύδια της.

Μετά ήρθαν τα ΚΠΣ (Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης)… Εκεί έγινε της Πόπης (sorry Πόπη δεν εννοούσα εσένα, μην το παίρνεις προσωπικά)! Επιδοτήσεις, μεγαλόπνοες ιδέες, πλαστογραφίες, υπερτιμολογήσεις, Διευθυντικά στελέχη, off shore εταιρίες, EMO, Treddy, Κάγκουρες, … Όλοι θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες, τραγουδιστές ή … Βουλευτές.

Είπαμε… Όλα είναι Οικονομία!

Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πρώτα γίνεται κάποιος εύπορος και μετά αγοράζει ακριβά αυτοκίνητα και σπίτια.

Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο…

Γιατί; Μα γιατί είσαι ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΣΑΙ! Με ένα κοστούμι Hugo Boss και ένα αυτοκίνητο «μούρη» κλείνεις ραντεβού με όποιον γουστάρεις για business ή για sex.

Τώρα! Τώρα πρέπει να βρούμε γονείς ζάμπλουτους για να μεγαλώσουν παιδιά (φυσικά και ειρωνεύομαι… όπως και πριν), να βρούμε Πνευματικούς ανθρώπους (ξαναειρωνεύομαι βέβαια) και αν δεν έχουμε ή δεν βρούμε … να δημιουργήσουμε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΡΕΕΕΕ…

Για τα σπουδαία πράγματα ποτέ δεν χρειάστηκαν χρήματα… Κάτι άλλο χρειαζότανε πάντα αλλά δεν μπορώ να το γράψω στα ελληνικά. Θα με κόψουν. Θα το πω αγγλικά κι ας μην «καλύπτει» η λέξη. ΓΚάΤΣ χρειάζονται.

Τα σέβη μου

]]> http://esamurai.wordpress.com/2010/03/14/%cf%81%ce%b5%ce%b5%ce%b5/feed/ 0 esamurai robert_de_niro_wallpaper http://esamurai.wordpress.com/2009/09/10/%cf%80%cf%89%cf%82/ http://esamurai.wordpress.com/2009/09/10/%cf%80%cf%89%cf%82/#comments Thu, 10 Sep 2009 13:49:10 +0000 esamurai http://esamurai.wordpress.com/?p=71 ]]>

Η Πολιτική μοιάζει πολύ με τις μουσικές που δεν μου αρέσουν! Ο ίδιος 4/4 ρυθμός που αρχικά δίνει παλμό αλλά μετά τα 30” σε χαζεύει, μελωδία χωρίς έμπνευση για να μην επισκιάσει το ”χάζεμα” του ρυθμού και αν πούμε και για τον στίχο… άκαυλη συνθηματολογία………..

ALEKOS: Ήρθε η ώρα σου! Ε Ξ Ε Λ ΘΕ καταραμένεεεε…
Σνέικ (φίδι θα πει αυτό…πάρε στροφές λέμε!!!): Πάλι.
Α: Πάλι! Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο.
Σ: Σε κάθε παράσταση δηλαδή πρέπει να με σκοτώνεις; Γιατί να μη σε φάω δηλαδή μια φορά. Μόνο μιά φορά, σε μια παράσταση από τις χιλιάδες. Τι το κακό Αλέκο;
Α: Είσαι ηλίθιος παιδί μου; Θύμασαι εκείνον τον producer που φέρανε από Αμερική για το promo της παράστασης;
Σ: … Τον θυμάμαι! Και λοιπόν;
Α: Δε θυμάσαι πανίβλακα τι είχε πει όταν μας μάζεψε όλους …πίσω από τον μπερντέ;
Σ: Για βόηθα Αλέκο μου!
Α: Το είχε πει χαρακτηριστικά και το τόνισε: ”Ότι κάνει σουξέ δεν θα το πειράζουμε. Θα το επαναλλαμβάνουμε μέχρι να αρχίσει να γίνεται κάτι λιγότερο από βαρετό”.
Σ: ααα… και;
Α: Τι και ρε παιδάκι μου. Στρόφαρε! Εμείς εδώ κάνουμε σουξέ με το να σε σκοτώνω στο τέλος και μετα να μετά να παίρνω τη βεζυροπούλα.
Σ: Τι εννοείς να “παίρνεις” την βεζυροπούλα;
Α: Γίνεσαι πρόστυχος και θα εκτεθούμε. Εννοώ να την κάνω γυναίκα μου γιατί με γουστάρει κιόλας. Κι αυτή και ο βεζύρης.
Σ: α! Δεν την ήξερα τη λεπτομέρεια. Γιατί κάθε φορά που με σκοτώνεις, φεύγω από την παράσταση γρήγορα. Τελειώνει το νούμερό μου. Πάω και αλλάζω και από φίδι, ντύνομαι υπάλληλος- λαός. Τα τελευταία 30 χρόνια έχουν ”πέραση” οι υπάλληλοι. Σίγουρος μισθός. Ξέρεις πόσες γκόμενες έχω ”ρίξει” έτσι;
Α: Δε με νοιάζουν αυτά. Εγώ είμαι καλλιτέχνης. Με νοιάζει μόνο η Τέχνη μου.
Σ: Το καραγκιοζλίκι θες να πεις;
Α: αααα….. σήμερα μου φαίνεται θα σε ”καθαρίσω” νωρίτερα. Έλα ρε μανούλα μου να πούμε τα λόγια μας, να σε ”φάω λάχανο” και να φύγουμε. Έχω και ραντεβού!
Σ: Με γκόμενα;
Α: Όχι! με έναν παραγωγό. Θα με προωθήσει να παίξω σε σήριαλ.
Σ: Τι σήριαλ; Σαν αυτά που όταν δεν έχουν τι να πουν βγάζουν τα ρούχα τους και κάνουν αυτό το όρθιο 69 και μετά η γκόμενα ερωτεύεται τον πατέρα του γκόμενου ο οποίος γουστάρει τη συγκάτοικο της γκόμενας;
Α: Σκάσε πια! Και έλα να τελειώνουμε. Περιμένουν οι θεατές.
Σ: Οι θεατές; Μα οι μισοί έχουν φύγει! Κοντά στο 50% η αποχή από το έγκλημα.
Α: Ώπα. Τι έγινε; Γιατί έφυγαν;
Σ: Γιατί αργούμε εμείς να τα “βρούμε”… Μια ερώτηση έκανα και εσύ σαν ηλίθιος ”τσίμπησες”. Άρχισες να μου λες μαλακίες για σουξέ, Αμερικάνους, παραγωγούς και… φύγανε.
Α: Όχι ρε π… μου! Και τώρα;
Σ: Τώρα θα προσπαθήσουμε να πείσουμε τους μισούς που μείνανε πως κάτι αλλάζει στην παράσταση έτσι ώστε, φεύγοντας να συναντήσουν τους άλλους που φύγανε και να τους πουν πως ”χάσανε” που φύγανε.
Α: Δηλαδή…; Έχεις καμιά καλή ιδέα;
Σ: Ναι έχω! Απόψε θα σε φάω Αλέκο. Δεν θα με σκοτώσεις απόψε Αλέκο! Αλλιώς η αποχή θα φτάσει το 90%. Πάντα θα είναι ένα 10% που θα έρχεται γιατί αυτό το 10% Αλέκο, ούτε που το νοιάζει ποιός θα ”καθαρίσει” ποιόν. Είναι τα παράνομα ζευγάρια που έρχονται στην παράσταση για το λεγόμενο ”χαμούρεμα”! Αυτοί δεν μας νοιάζουν.
Α: Μα, πως τα έχεις καταλάβει όλα αυτά. Θα με τρελάνεις!
Σ: Είναι απλό! Όσες ώρες εσύ αυτοαποθεώνεσαι -ως μάλαξ καλλιτέχνης- λέγοντας αυτές τις μαλακίες του τύπου ”έξελθε καταραμένε όφη” και τα λοιπά, εγώ κοιτάω προς το κοινό μήπως δω κανα γκομενάκι που να αξίζει. Έτσι, μοιραία βλέπω τα πάντα!
Α: Απίστευτο!
Σ: Το σουξέ λοιπόν Αλέκο δεν τραβάει άλλο. Πρέπει να το αλλάξουμε. Πρέπει να σε φάω. Το καταλαβαίνεις φαντάζομαι…!
Α: Εντάξει αλλά με πια δικαιολογία;
Σ: Ότι -ντεμέκ- η βεζυροπούλα δε σε γουστάρει και μπαίνει στη σκηνή, σου βάζει τρικλοποδιά, πέφτεις (αλλού σπαθί, αλλού ο Αλέκος) και εγώ σε τρώω.
Α: Καλό. Δηλαδή το συμπέρασμα είναι πως ”τον Αλέκο τον έφαγε γυναίκα σκάρτη”!
Σ: Αααα… γειά σου! Αυτό είναι μεγάλο σουξέ. Να σε τρώει “φίδι και γυναίκα σκάρτη”.
Είναι ένα ”πάντρεμα” παραδοσιακής τέχνης με νταλκά λαϊκό και κάτι από Βίβλο.
Α: Είσαι genius Σνέκι μου!
Σ: Το ξέρω! Εσύ με σκοτώνεις -σαν μαλάκας- για πάνω από 1 αιώνα. Αν με ρώταγες θα σου τά λεγα χρόνια πριν.
Α: Καλά για απόψε, εντάξει, να με φας! Αλλά αν δεν τους αρέσει να με τρως για πολλές παραστάσεις; Εννοώ αν δεν αρέσει στο κοινό.
Σ: Τότε μόνος μου θα κάτσω να με ξανασκοτώσεις και πάμε πάλι το παλιό μας νούμερο. Αυτοί σαν καινούργιο θα το βλέπουν. Διότι Αλέκο ο κόσμος δεν συγχωρεί όσους από έρωτα εξέπεσαν* πλην όμως τους λυπάται. Φώναξε το γκομενάκι τώρα να σε τρικλοποδιάσει και να σε φαω πριν μεγαλώσει το ποσοστό της απόχης!

Α: Νατάσσαααα, Άνταααα…. Ελάτε μία από εσάς! Όποια μπορεί! Το νούμερό μας αλλάζει λίγο!

Σ: Ναι! Γρήγορα! Μετά την παράσταση νίκης μου, πρέπει να ντυθώ λαός πάλι! Ξέρεις εσύ….

*Ατάκα του Αγύρη Μπακιρτζή στην τανία ”ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ”

TO NOY SAS 300 (1)

Yes το λοιπόν! Πάμε κάλπες.

Πριν από 4 μήνες οι -παρά κάτι- μισοί Πολίτες διάλεξαν παραλία. Ήτανε λέει euroΕΚΛΟyes… Δεν έχουν τόσο , μεγάλη σημασία για τις ”εδώ” πολικοκοοικονομικοκοινωνικές (στα διάλα κωλολέξη, 4 φορές για να βγει μία) εξελίξεις.

Όμως οι ”νικητές” είπαν ότι το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει το επερχόμενο εκλογικό αποτέλεσμα των Εθνικών εκλογών.

Αν είναι έτσι όμως τότε οι -παρά κάτι- μισοί Πολίτες μάλλον θα πάνε παραλία πάλι… Παραλία? 4 Οκτώρη? ΝΟ βέβαια! Έχουν αρχίσει οι ”δροσιές”. Σηκώνει βουνό……YES! Βουνό…

Αν ρε μάγκες πολιτικοί της χώρας τούτης καταφέρετε να κάνετε τους μισούς σχεδόν Πολίτες ”να πάρουν τα βουνά” στις 4 Οκτώβρη του 2009 θα είστε αξιοθαύμαστοι. Ούτε τον καιρό του εμφυλίου τόση επισκεψιμότητα τα Greek Mountains… Αλλά ξέρετε τι γίνεται όταν οι Πολίτες παίρνουν τα βουνά. Διαβάστε αν δεν ξέρετε.

TO NOY SAS 300 (2)
Αν ξαναδούμε τα ίδια φαιδρά πρόσωπα να υπερασπίζονται Αρχηγούς και παρατάξεις ωσάν πεολήχοι στα κανάλια τότε πάλι τα πράγματα θα είναι άσχημα. Τότε να δείτε άναρχες διαθέσεις και ”αλητείες” (που είπε και ο Πάν-Καλος για τους απέχοντες)…

Οι σύγχρονες κυβερνήσεις καλούνται να ”τακτοποιήσουν” τους μωροφιλόδοξους και την ίδια στιγμή να ”ΞΕΤΡΥΠΩΣΟΥΝ” τους επί της ουσίας ΙΚΑΝΟΥΣ. Είναι αυτός, ο μοναδικός τρόπος που θα αποδεικνύει από τούδε κι εφεξής την διάθεση αλλά και την πρακτική πραγμάτωση της ουσιαστικής επαφής του πολιτικού με τον Πολίτη… Αυτό το βάρος θα πέσει στους ΑΝΔΡΕΙΟΥΣ πολιτικούς (υπάρχουν, είμαι σίγουρος. Ελάχιστοι, αλλά ΥΠΑΡΧΟΥΝ). Γιατί ”…. θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες…”! Και αν τους ξανανοίξετε το βάζο με το μέλι, να ξέρετε ότι τώρα είναι ο καιρός που ”δεν θα μείνει ρουθούνι”…

Υ.Γ : Όποιος θέλει διευκρινήσεις λυπάμαι αλλά δεν δίνω! Θα έχω προεκλογικό αγώνα (LOLouder)…..

(Οι πονηρές photos είναι από το http://citypress-gr.blogspot.com...και ναι! με αντιπροσωπεύουν! Merci λοιπόν)

Οι τύψεις μας είναι πείσμονες, οι μετάνοιες μας δειλές
πληρώνουμε με κόπο τις υποσχέσεις
χαρούμενα γυρίζουμε στο βρώμικο μονοπάτι
πιστεύοντας πως θα ξεπλύνουμε με ψεύτικα δάκρυα όλες μας τις ανομίες

[........................]

Για όσους ξέρουν και καταλαβαίνουν αλλά δεν μπορούν να ακολουθήσουν…

Αν πάρεις σοβαρά τις ”έξυπνες” σκέψεις σου απλά… τη γάμησες!!! (λέω εγώ).

Είναι πολύ εύκολο κανείς να αρχίσει να μιλάει για Σοσιαλισμό και Καπιταλισμό και ΦΥΣΙΚΑ να εντοπίσει τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ διαφορές που έχουν μεταξύ τους τα δύο αυτά Πολιτικά Συστήματα.

Το δύσκολο εδώ, είναι να αντιληφθεί τις αιτίες που εν έτη (δεν έχω πολυτονικό, sorry gyus) 2009 τα δύο αυτά Συστήματα τα βλέπουμε σαν ίδια!

Ας αναφερόμαστε από δω και στο εξής σε ΔΕΞΙΑ όταν μιλάμε για Καπιταλισμό και ΑΡΙΣΤΕΡΑ όταν μιλάμε για Σοσιαλισμό λοιπόν (χωρίς να είναι απόλυτα δόκιμο αυτό αλλά… βοηθάει).

Για τους ΠΟΛίΤΕΣ η Δεξιά αρέσκεται στην χρήση της λέξης  ΕΘΝΟΣ ενώ η αγαπημένη λέξη της Αριστεράς είναι ΛΑΟΣ.

Η Δεξιά “θέλει” την ιδιωτικοποίηση των Μέσων Παραγωγής (Μ.Π). Η Αριστερά “θέλει” την Κοινωνικοποίηση των Μέσων Παραγωγής (Μ.Π).

Έτσι η Δεξιά πουλάει τα Μ.Π. σε ιδιώτες για να σώσει το έθνος ενώ η Αριστερά χαρίζει τα Μ.Π. σε ”αγωνιστές” της για να κατανήμουν καλύτερα τον πλούτο στον Λαό. Τι γίνεται όμως τώρα ;

Η Δεξιά (η πετυχημένη Δεξιά… δηλ. ο υπαρκτός Καπιταλισμός) κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και με κάποια οικονομικοτεχνοκρατικά τεχνάσματα (δάνεια, κάρτες, bonus κλπ) δίνει την ψευδαίσθηση στον Πολίτη πως περνάει καλά. Και όσο ελέγχει τον τρόπο σκέψης του (Βλ. ΜΜΕ) κανείς δεν παραπονιέται για τίποτε! Όταν πάψει να ελέγχει τη σκέψη του Πολίτη όμως… τα πράγματα δυσκολεύουν και τότε μπορεί και ένας μαύρος να γίνει πλανητάρχης (ξέρω… αλλά δεν είναι της παρούσης. Κράτα μόνο τη σχέση Αιτίας και Αποτελέσματος τώρα).

Η Αριστερά από την άλλη, χαρίζει τα Μ.Π. σε λίγους και εκλεκτούς του κόμματος και από εκεί που ήταν οσφυοκάμπτες, γλύφτες, κόλακες και αυλικοί γίνανε Άρχοντες του τόπου (γιατί πως να εξηγήσω την ύπαρξη κάποιων άκαυλων, ακαλλιέργητων και σχεδόν αμμόρφωτων σοσιαλιστάδων στα κανάλια…;).

Οι Σoσιαλιστές- Άρχοντες αυτοί λοιπόν, αφού αδειάσουν όλα τα ταμεία και εξαθλιώσουν τον (καθ’ όλα αφελή) Πολίτη θα βγουν και θα πούνε… ”μαζί θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, μαζί θα πάμε μπροστά, μαζί θα πολεμίσουμε την ανεργεία και το κακό σύστημα”… Και λέει ο (καθ’ όλα αφελής) Πολίτης… “γιατί ρε μάγκες μαζί; Μαζί τα φάγαμε;”…. και επαναφέρει τη Δεξιά. Η οποία όμως Δεξιά μελετούσε για πολλά χρόνια τον τρόπο που οι Σοσιαλιστάδες έρχονταν αβασάνιστα στην εξουσία (όπως λέμε αβασάνιστα, αβάδιστα στο χώρο σας). Και μελετόντας, έμαθε! Και αφού έμαθε και ήρθε στην εξουσία, εφάρμοσε όλα αυτά που οι Σοσιαλιστάδες (μέσα σε ανήλιαγα εργαστήρια και δουλεύοντας πυρετοδώς) είχαν ευφέυρει ΑΜέΣΩΣ.  Και η δεξιά λοιπόν σοδόμησε το Έθνος της με βίαιο τρόπο. Και βγήκαν οι Σοσιαλιστάδες μετά και είπαν. Ναι, και εμείς σας σοδομήσαμε στο παρελθόν. Αλλά θυμόσαστε Λαέ μου με πόση τρυφερότητα;

Και ο μισός Λαός ή Έθνος -αν προτειμάτε- απάντησε… ”δεν σας ζήτησα να με πηδήξετε, καταλάβατε λάθος και οι δυο…” . Ο άλλος μισός Λαός ή Έθνος -αν προτειμάτε- χωρίστηκε σε διάφορες ”τάσεις”. Η τάση που γούσταρε τον σοδομισμό με ή χωρίς συναίσθημα, η τάση που βάσισε τη δράση της στο ”… για να δούμε καταλάβατε ότι μας πηδάτε και δεν θέλουμε; Πάρτε μια ευκαιρία ακόμα…”, η τάση που σκέφτηκε ”… ε! ας είμαστε σωστοί Πολίτες, ας πάμε στην κάλπη”.

Και έτσι ο ένας στους δύο Πολίτες αρνείται (όπως μπορεί ο αφελής) το Σοδομισμό του. Και αυτό είναι ίσως η αρχή της αρχής για να ξαναδούν οι Άρχοντες τον πραγματικό τους ρόλο. Αυτό βέβαια θα πάρει πολύ καιρό αλλά είναι ο μόνος λόγος που πιστεύω ακόμα στην Αριστερά … αλλά δεν κυκλοφορώ πια, παρά τοίχο- τοίχο… δηλ. δεν ψηφίζω!

Ας βάλω και λίγη σχετική μουσική τώρα γιατί είναι το μόνο που μας σώζει….

<!–

Η Δημοκρατία αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα. Στην Αθηναϊκή δημοκρατία κάθε πολίτης έπαιρνε άμεσα μέρος στην πολιτική (αν και οι σκλάβοι, γυναίκες, αλλοδαποί και παιδιά δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής).

Συγνώμη αλλά δεν είχα καταλάβει πως 20 0χρόνια τώρα οι πολιτικοί μας προσπαθούν για την επανεφαρμογή της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τσάμπα τους βρίζω τόσον καιρό και ήρθε η ώρα να ζητήσω ένα συγγώμη. Και απ΄ ότι καταλαβαίνω οι πολιτικοί μας θέλουν όχι μόνο την εφαρμογή της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας αλλά και την εξέλιξή της. Αφού στους ΜΗ συμμετέχοντες έχουν προσθέσει

και όσους ξυπνάνε στις 6 το πρωί για να πάνε για δουλειά

και όσους προσπαθούν να ”φωνάξουν” ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

και όσους μένουν άνεργοι στα 40 ή στα 50 τους και όσους  μιλάνε για αξιοκρατία

και όσους έχουν ”ψιλιαστεί” πως οι φανφάρες φασιστοειδών ιθαγενών είναι κορώνες για να μισήσει εντελώς ο ένας τον άλλον

και όσους Oνειρεύονται

και όσους Πιστεύουν

και όσους δεν Αυνανίζονται μπροστά στα αγάλματα και στην Ιστορία αυτού του τόπου κλπ κλπ κλπ

Μπαίνουν όμως στο ”παιχνίδι” όσοι ξέρουν από… χειροκρότημα

και όσοι ξέρουν να κραυγάζουν σωστά, καθαρά και δυνατά τη λέξη ΖήΤω

και όσοι (δεν) καταλαβαίνουν ακριβώς την έννοια της  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ “ΣΚΟΥΠΑ” .

Ένα Συγνώμη λοιπόν στους 300 και πλέον άρχοντες αυτού του τόπου! Μόνο προσέχετε λίγο όσους ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ λερωμένη τη φωλιά τους. Όσους δηλαδή δεν είχαν καμία συναλλαγή ΠΟΤέ με εσάς  Ω! Άρχοντες του τόπου!

- … και τι νομίζεις να κάνω. Είναι λίγο αδιάφορη αλλά νοιώθω ότι με θέλει κατά βάθος.
- Να τη διεκδικήσεις. Να εξαντλήσεις τα περιθώρια. Να μη λες αύριο ”δεν έκανα τούτο” και ”δεν έκανα το άλλο” και γι’ αυτό την έχασα…
- Και πως τη διεκδικείς???
- Βάλε τα καλύτερα ρούχα σου, τον καλύτερό σου εαυτό, πήγαίνε κούρεψε αυτό το μούσι που σε αγριέυει, πες της να πάτε να φάτε με κεριά και τα συναφή, μπορεί να είναι ρομαντική και να μη θέλει να το δείξει.
- Ναι αλλά…. – Δεν υπάρχει αλλά… just do it! Μην είσαι μαλάκας, θα τα κάνει κανένας άλλος και τότε…πάει!

(στιχομυθία μεταξύ φίλων…)
________________________

Διεκδίκηση…. εμπεριέχει τη λέξη εκδίκηση…Τον έρωτα δεν τον διεκδικείς… Υπάρχει ή δεν υπάρχει my friend…
αν μπεις στη διαδικασία της διεκδίκησης αρχίζεις να παίζεις άλλους ρόλους. Πας να γίνεις καλύτερος. Πιο ”τυπάς” και αυτό εμπεριέχει μια μυστήρια μέθη. Και μεθόντας προσπαθείς να μοιάσεις με ήρωα του αμερικανικού κιν/φου. Να είσαι πιο μάτσο μαν. Παίζεις άλλους ρόλους. Η γκόμενα μπορεί να μασήσει, να σου δωθεί. Αλλά θα έρθει η στιγμή που εσύ, ο ίδιος θα νοσταλγήσεις τον εαυτό σου. Και τότε θα απομυθοποιηθείς. Και θα σου φύγει ανεπιστρεπτί. Μετά υπάρχει η περίπτωση (πολύ σοβαρή), να φύγεις εσύ. Πως? Εφόσον σου δοθεί η ”δικιά σου” και αφού έχεις κάνει μαραθώνιο σε ρυθμούς 100στάρη, θα κουραστείς. Τότε, εύκολα θα απομυθοποιήσεις εσύ τη λεγάμενη. Και εφόσον οι μάσκες πάντα πέφτουν όταν θα βγουν τα ρούχα… μη έχοντας τίποτε άλλο να κερδίσεις θα την εκδικηθείς. Πως? Φεύγοντας. Το έπαθλο το κέρδισες! Σε κούρασε μεν ο μαραθώνιος, αλλά το πήρες (με κάθε έννοια)… Και τώρα? Τι? Φεύγεις… Πας για ”άλλα”…. Γι’ αυτό η λέξη διεκδίκηση εμπεριέχει τη λέξη εκδίκηση. Είναι αυτό που ακούμε συχνά … ”Με γ….σε η πουτ…. αλλά τώρα ας τρέξει εκείνη”.

Μόνο που ο έρωτας φίλε δεν είναι αγώνας δρόμου. Είναι ΦΩΤΙΑ. Και με τη ΦΩΤΙΑ δεν παίζεις. Ή ζεσταίνεσαι (αν κρυώνεις) ή δεν ζυγώνεις. Φεύγεις!

Ο έρωτας (έλεγε κι ο μέγας Λιαντίνης) είναι η Τέχνη του να φεύγεις.
Πρέπει να φεύγεις τη στιγμή που νοιώθεις πως … δεν είμαι σίγουρος αν με θέλει… αλλά αξίζει τον κόπο. Για τον μόνο λόγο που αξίζει τον κόπο η ”προσπάθεια” είναι για να σε κάνει καλύτερο. Αν το δεις έτσι … πάω πάσσο. Όχι όμως και να παραμυθιαζόμαστε ότι βρήκαμε το άλλο μισό.
Γιατί στο άλλο μισό φίλε, δεν θα χρειαστεί να παριστάνεις κανέναν Κλούνεϊ και κανέναν Μπραντ Πητ. Γιατί το άλλο μισό φίλε είναι που δεν θα σε αφήσει να το κάνεις. Θα θέλει εσένα και μόνο!

Κόψε λοιπόν τις συνομοσίες- συνομιλίες με τα ανδροειδή και γίνε άνθρωπος σωστός…..

Κατάλαβες?

(Υ.Γ… και μην ακούς τις μαλακίες του άλλου του φλώρου περί διεκδίκησης. Να σου θυμίσω ότι ο ίδιος δεν μπορεί να διεκδικήσει ούτε ένα φλυτζάνι καφέ από τη ”δικιά του”…ούτε καν ένα παθιασμένο φιλί, νύχτα και σε στενοσόκκακο…)

Έτσι που το ένα μηδέν του άλλου
να ‘ναι μηδέν μηδέν του μηδενός

Μεγάλο πράγμα το αίσθημα
μα έλα που έχει και λίγο ζόρι
χρειάζεται το λιγότερο έναν
για να υπάρξει γενικώς.

Έτσι που το ένα μηδέν του άλλου
να ‘ναι μηδέν μηδέν του μηδενός

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

Σχόλιο e-samurai: Ακόμα κι αν υπάρξουν όλα τα παραπάνω (που είναι πολλά κι ας φαίνονται λίγα), θα πρέπει να υπάρχει εκείνο το μαγικό ”παρών” … η δικλείδα ασφαλείας του ονείρου. Χωρις αυτό, υπάρχουν μόνο σκέψεις που ταλανίζουν το 1-0 του άλλου και πάντα πάμε σε παράταση και πέναλτυ… και εκεί απλά περιμένεις το λάθος του άλλου. Και δεν κέρδισες εσύ … απλά ο άλλος έχασε!

Κατάλαβες;